Monday, November 7, 2011

Old Diary


             ಡೈರಿಯನ್ನು(ದಿನಚರಿ ಪುಸ್ತಕ) ಯಾರು ಹೇಗೆ ವ್ಯಾಕ್ಯಾನಿಸುತ್ತಾರೂ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ ಆದರೆ ನನಗೆ ಮಾತ್ರ ನನ್ನ ಹಳೆಯ ಡೈರಿಗಳು ಎಂದರೆ ಅಂದು ನನ್ನ "ಬಾಲ್ಯ", ಪ್ರತಿ ಬಾರಿಯು ನಾನು ನನ್ನ ಹಳೆಯ ಡೈರಿಗಳನ್ನು ನೋಡಿದಾಗಲೆಲ್ಲ ಚಿಕ್ಕ ಬಾಲಕನಾಗಿ ಬಿಡುತ್ತೆನೆ, ಏನುಂಟು ಏನಿಲ್ಲ ಅದರಲ್ಲಿ ಅದೂಂದು ಸುಂದರ ಪ್ರಪಂಚ.
            ಪ್ರತಿ ಪುಟಗಳನ್ನು ತಿರುಗಿಸಿದಾಗ ಕಾಣುವ ಪ್ರತಿ ಅಕ್ಷರವು ಸಾವಿರ ಸಾವಿರ ನೆನಪುಗಳನ್ನು ಮುಡಿಸುತ್ತವೆ, ಪುಟಗಳ ಮದ್ಯ ಸಿಗುವ ನವಿಲುಗರಿ, ಬಂಗಾರದ ಬಣ್ಣಕ್ಕೆ ತಿರುಗಿದ ಹಾಳೆ, ಚಲ್ಲಿದ ಪೆನ್ನಿನ ಇಂಕು, ಶಾಲೆಯ ರಿಶಿಪ್ಟ್ ಗಳು, ಹತ್ತಾರು ಪುಟಕ್ಕೆ ಒಂದರಂತೆ ಸಿಗುವ ನನ್ನದೆ Black and White ಪೋಟೂಗಳು, ಕೇವಲ ನನಗೆ ಮಾತ್ರ ಅಥ೯ವಾಗುವಂತೆ ಬರೆದ Code Wordsಗಳು ಮತ್ತು ಅವುಗಳ ಹಿಂದಿನ ವೀಷೆಶ ಘಟನೆಗಳು, ಗೆಳಯರ ಜೋತೆಗಿನ Group Photosಗಳು, Someone Splನಿಂದ ಪಡೆದ ನಾಣ್ಯ ನೆನಪಿಗೆಂದು fevical ಹಾಕಿ ಪುಟಕ್ಕೆ ಅಂಟಿಸಿದ ರೀತಿ, ಅಣ್ಣನ ಪುಸ್ತಕದಲ್ಲಿ ಸಿಕ್ಕ ಸುಂದರ Greetingsನ ತುಣಕು, ಗೆಳತಿಯೊಬ್ಬಳು Gift ಆಗಿ ಕೋಟ್ಟ Penನಿಂದ ಬರೆದ ಮೊದಲ ಸಾಲುಗಳು, ಅಕ್ಕನ ಗೆಳತಿಯರು ಮನೆಗೆ ಬಂದಾಗ ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ಕೋಟ್ಟ ಚಾಕಲೆಟ್ಟನ ನೆನಪಿಗಾಗಿ ಇಟ್ಟ ಅದರ ಕವರ್ ಗಳು ಜೋತೆಗೆ ಅವರು ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ನನ್ನ ಗಲ್ಲ ಹಿಂಡಿದ ಸವಿ ನೆನಪುಗಳು, ಅಪ್ಪ ಬೈದಾಗ, ಶಾಲೆಯಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲರೆದರು ಗುರುಗಳು ಬೈದಾಗ ಅಂದು ರಾತ್ರಿ ಒಬ್ಬನೆ ಕುಳಿತು ಅತ್ತ ಕಣ್ಣಿರಿನ ನೆನಪುಗಳು, ಚಿಣ್ಣಿ-ದಾಂಡು ಆಡುವಾಗ ಮಾಡಿಕೊಂಡ ಗಾಯದಿಂದ ಬಂದ ರಕ್ತದ ಕಲೆ, Schoolನಲ್ಲಿ ಗೆಳತಿಯೊಬ್ಬಳು ಪ್ರಥಮ ಭಾರಿಗೆ ಕೋಟ್ಟ Newyearನ Greeting, TVಯಲ್ಲಿ ಬಂದ ಅಡುಗೆ ಪ್ರೋಗ್ರಾಂ ನೋಡಿ ಧಿಡಿರ ದೋಸೆ ಮಾಡಲು ಹೋಗಿ ಅಧ೯ Kg ಅಕ್ಕಿ ಹಿಟ್ಟು ಹಾಳು ಮಾಡಿದಾಗ ಅಮ್ಮ ಕೋಟ್ಟ ಏಟಿನ ನೆನಪು, ವೀಷೆಶ ವ್ಯೆಕ್ತಿಯೊಡನೆ ಸಿನಿಮಾಗೆ ಹೋದ ನೆನಪಿಗಾಗಿ ಇಟ್ಟುಕೊಂಡಿರುವ ಆ ಸಿನಮಾ ಟೀಕೆಟು, ಮೊದಲ ಸಲ ದಿನ ಪತ್ರಿಕೆಯಲ್ಲಿ ನನ್ನ ಹೆಸರು ಬಂದಾಗಿನ ನೆನಪಿಗಾಗಿ ಇಟ್ಟುಕೊಂಡಿರುವ ಪತ್ರಿಕೆಯ ತುಣುಕು, ಅಬ್ಬಬ್ಬಾ ಏನುಂಟು ಏನಿಲ್ಲ, ಪ್ರತಿ ಪುಟಗಳನ್ನು ತಿರುಗಿಸುತ್ತಾ ಹೋದಾಗಲು ಸಾಲು ಸಾಲು ನೆನಪುಗಳ ಸುರಿ ಮಳೆ.... ಒಟ್ಟಿನಲ್ಲಿ ಡೈರಿ ಎಂದರೆ ನನಗಂತು ಪ್ರತಿಸಲ ತೆರೆದಾಗಲು ನನ್ನ ಬಾಲ್ಯವನ್ನು ತಂದುಕೊಡುವ ಒಂದು ಮಾಯಾ ಪುಸ್ತಕ.

2 comments:

Confused Commuter Chronicles

Every morning, like clockwork, I boarded the metro from Mysore Road station. It had become a ritual — not just a commute, but a quiet slice ...