ಹೆಸರೇ ಇಲ್ಲದವರ ಕಥೆಗಳು-2:- ನನ್ನೊಳಗೊಬ್ಬ ಕಳ್ಳ

ಈ ತಿಂಗಳ ಸಂಭಳದ ಕೆಲಸಕ್ಕೆ ಸೇರಿದ ನಂತರ ಜೀವಿನ ಒಂದು ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಜೀತದಾಳಿನಂತಾಗಿದೆ, ಸೋಮವಾರದಿಂದ ಶುಕ್ರವಾರದತನಕ ಕತ್ತೆ ತರ ಕೆಲಸ ಮಾಡುವುದು ವಾರದ ಅಂತ್ಯಕೆ ಮಹಾನ ಸಾಧನೆಗೇದವರಂತೆ ವರ್ತಿಸುತ್ತಾ ವೈಯಕ್ತಿಕ ಹವ್ಯ್ಯಾಸಗಳೆ ಮರೆತು ಹೋಗಿವೆ, ಇದಲ್ಲದಕು ಕೋನೆ ಹೇಳಬೆಕೇಂದು ಶಪಥ ಮಾಡಿ ಇಂದಿನಿಂದ ಪ್ರತಿ ದಿನ ಕನಿಷ್ಠ ಅರ್ಧ ಗಂಟೆ ಬರವಣಿಗೆಗೆ ಮಿಸಲು ಇಡಲು ನಿರ್ದರಿಸಿರುವೆ ಅದರ ಪ್ರತಿಪಲವೆ ಈ " ಹೆಸರೇ ಇಲ್ಲದವರ ಕಥೆಗಳು"... ಇಲ್ಲಿ ಬರುವ ಕಥೆಗಳಗಿ ಧ್ವನಿ ಮಾತ್ರ ನಾನು ಆತ್ಮ ಮಾತ್ರ ಬೇರೆ ಯಾರೊ, ನಾನು ಕೇಳಿದ, ನೋಡಿದ, ಅಪರಿಚಿತರ ( ಕೆಲವರು ಪರಿಚಿತರು) ವೈಯಕ್ತಿಕ ಜೀವನದ ಅನುಭಗಳನ್ನು ನಿಮ್ಮ ಜೋತೆ ಹಂಚಿಕೊಳ್ಳುವ ಸಣ್ಣ ಪ್ರಯತ್ನ..... ಎಂದಿನಂತೆ ನಿಮ್ಮ ಪ್ರೋತ್ಸಾಹ ಸದಾ ನನ್ನ ಜೋತೆ ಇರಲಿ,

 2. ನನ್ನೊಳಗೊಬ್ಬ ಕಳ್ಳ

          ನಾನು ಚಿಕ್ಕವನಿದ್ದಾಗ ಯಾವುದಕ್ಕದಾರು ತುಂಭಾ ಹಠ ಮಾಡಿದಾಗ, ಅತ್ತಾಗ ಅಮ್ಮ " ನೋಡ್ ನೀ ಹಿಂಗ ಹಠ ಮಾಡಿದರ ನಿನ್ನ ಕಳ್ಳಂಗ ಹಿಡಿದುಕೊಡ್ತಿನಿ" ಎಂದು ಹೆದರಿಸುತಿದ್ದ ನೆನಪು, ಭಾಲ್ಯದಲ್ಲಿ ಕಳ್ಳರೇಂದರೆ ನನಗೆ ಅವ್ಯಕ್ತ ಭಯ , ಕಳ್ಳರೇಂದರೆ ದಪ್ಪ ಮೀಸಿಯ, ಗಡ್ಡ ಬಿಟ್ಟ, ದಡುತಿ ದೇಹದ, ಬನಿಯನ್ನು ತೋಟ್ಟು ಸದಾ ಬಿಡಿ ಸೇದುತ್ತಿರುವ ಹೀಗೆ ವಿಚಿತ್ರ ಕಲ್ಪನೆಗಳು ಇದ್ದವು, ಇದರ ಜೋತೆ ಕಳ್ಳರೇಂದರೆ ತುಂಭಾ ಕೆಟ್ಟವರು, ಸಿಕ್ಕಿದೆನ್ನಲ್ಲೆ ಸಿಕ್ಕವರನ್ನೆಲ್ಲ ದೊಚುವವರು, ಅವರನ್ನು ನಾನು ರಾತ್ರಿ ಅಲ್ಲಿ ನೋಡಿದ್ದೆ ಇಲ್ಲಿ ನೋಡಿದ್ದೆ, ನೋಡಲು ಹಾಗೆ ಇದ್ದರು ಹೀಗೆ ಇದ್ದರು, ಎಂದು ಹೆದರುಸುತ್ತಿದ್ದ ಸ್ನೇಹಿತರು ಬೇರೆ.

          ಹೀಗೆ ಭಾಲ್ಯದಿಂದಲ್ಲೆ ಕಳ್ಳರೇಂದರೆ ವಿಚಿತ್ರ ನೋಟ ನನ್ನದು, ಯಾರಾದರು ಯಾರಿಗಾದರು ಕಳ್ಳರೇಂದರು ಕರೆದರೆ ಸಾಕು ಅವರಿಂದ ಮಾರು ದೂರ ಓಡುತಿದ್ದವ ನಾನು, ಕಳ್ಳತನ ಮಹಾ ಅಪರಾದವೆಂದು ನಂಬಿದ್ದವ ನಾನು, ಆದರೆ ನನಗೆ ಆಗ ತಿಳಿಯದೆ ಹೋದ ವಿಷಯವೇಂದರೆ ನನ್ನಲ್ಲೂ ಒಬ್ಬ ಕಳ್ಳನಿದ್ದಾನೆ, ನಾನು ಒಬ್ಬ "ಕಳ್ಳ" ಎಂದು, ಇದವರೆಗು ನನಗೆ ಸರಿಯಾಗಿ ಉತ್ತರ ಸಿಗದ ಪ್ರಶ್ನೆಯೇಂದರೆ "ಕಳ್ಳ" ಅಂದರೆ ಯಾರು? ಕಳ್ಳತನವೇಂದರೆ ಏನು? ಬೇರೆಯವರ ವಸ್ತುಗಳ್ಳನ್ನು ಹೇಳದೆ ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳುವವನೇ...? ಅಥವಾ ತನ್ನದಲ್ಲದ ತನಗೆ ಸಂಭಂದವಿಲ್ಲದ ವಸ್ತುಗಳನ್ನು ತನ್ನ ಬಳಿ ಇಟ್ಟುಕೊಳ್ಳುವವನೇ...?

          ಈ ತರ ಯೋಚಿಸಿದರೆ ಪ್ರತಿಯೋಬ್ಬರು ಒಂದಲ್ಲ ಒಂದು ರಿತಿ ಕಳ್ಳರೆ ಅಲ್ಲವೇ? ಎಲ್ಲರೊಳಗೂ ಒಬ್ಬ ಕಳ್ಳ ಇದ್ದೆ ಇರುತ್ತಾನೆ, ಆದರೆ ಯಾರು ಹೇಳಿಕೊಳ್ಳುವುದಿಲ್ಲ ಅಷ್ಟೆ, ನನ್ನ ಪ್ರಕಾರ ಪ್ರತಿಯೋಬ್ಬರು ಪ್ರತಿ ದಿನ ಏನಾದರು ಕಳ್ಳತನ ಮಾಡುತ್ತಲೆ ಇರುತ್ತಾರೆ, ಆದರೆ ಯಾರು ತಾನು ಮಾಡಿದ್ದು ಕಳ್ಳತನವೇಂದು ಹೇಳುವುದಿಲ್ಲ ಅಷ್ಟೆ, ಎಲ್ಲೂ ಕೆಲವರು ಯೋಗ್ ರಾಜ್ ಬಟ್ಟರಂತೆ "ಹೇಳಿ ಕೇಳಿ ಮೊದಲ ಚೂರು ಕಳ್ಳ ನಾನು" ಎಂದು ಬಿಂದಾಸ್ ಆಗಿ ಹಾಡುತ್ತಾರೆ, ಆ ಸಾಲಿಗೆ ಈಗ ನಾನು ಸೇರುತ್ತಿದ್ದೆನೆ.

          ಬಾಲ್ಯದಿಂದಲು ನಾನು ಇದವರೇಗು ಅದೇಷ್ಟು ವಸ್ತುಗಳನ್ನು ಕದಿದ್ದೆನೊ ನನಗೆ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ, ಕೆಲವು ಮಾತ್ರ ನೆನಪಿನಲ್ಲಿ ಇವೆ, ಉಳಿದೇವಲ್ಲೆ ಮರೆತು ಹೋಗಿವೆ, ಆ ಕೆಲವು ವಸ್ತುಗಳ ವಿವರ ಇಲ್ಲಿದೆ ನೀವು ಒಮ್ಮ ಓದಿ ಬಿಡಿ ಆದರೆ ದಯವಿಟ್ಟು ಪೋಲಿಸರಿಗೆ ಮಾತ್ರ ಹೇಳಬೇಡೆ ಪ್ಲೀಜ್.

          ನನ್ನ ಕಳ್ಳತನ ಆರಂಭವಾಗುವದು ಶಾಲೆಯಿಂದಲೆ ಅದೆಷ್ಟು ಹಿಂದಿರುಗಿಸದ ಬೆರೆಯವರ ಪೆನ್ನು, ಪೆನ್ಸಿಲ್ ಗಳು ನನ್ನಬಳಿಯೆ ಉಳಿದ ಹೋಗಿದ್ದವು,

          ಯಾರದೋ ತೋಟದಲ್ಲಿ ಕದ್ದು ತಿಂದ ಹಣ್ಣು

         ಅಪ್ಪನ ಜೇಬಿನಿಂದ ಕದ್ದ ದುಡ್ಡು

         ಅಮ್ಮನ ಸಕ್ಕರೆಯ ಡಭ್ಭಿಯಿಂದ ಕದ್ದ ಚಿಲ್ಲರೆ ಕಾಸು,

          ಬಸ್ ನಲ್ಲಿ ಟಿಕೇಟ್ ತಗಿಸದೆ ಕದ್ದು ಪ್ರಯಾಣ ಮಾಡಿದ್ದು

          ಕ್ರೀಕೆಟ್ ಆಡುವಾಗ ಸುಳ್ಳು ಲೆಕ್ಕ ತೊರಿಸಿ ಕದ್ದ ರನ್ ಗಳು

          ಪ್ರೋಗ್ರೆಸ್ ರೀರ್ಪೋಟ್ ನಲ್ಲಿ ಅಪ್ಪನ ಸಹಿ ಕದ್ದು ನಾನೆ ಮಾಡಿದ್ದು

          ಶಾಲೆಯಲ್ಲಿ ಪರೀಕ್ಷೆಗು ಮೊದಲೆ ಪ್ರಶ್ನೆ ಪತ್ರಿಕೆ ಕದಿದ್ದು

          ಉತ್ತರ ಪತ್ರಿಕೆಯನ್ನೆ ಕದ್ದು ಬದಲಿಸಿದ್ದು

          ಕಾಲೇಜ್ ನಲ್ಲಿ ಪ್ರತಿ ಇಂರ್ಟನಲ್ಲನಲ್ಲಿ ಕದ್ದು ಕಾಪಿ ಮಾಡಿದ್ದು,

          ಕದ್ದು ಪಡೆದ ಮತ್ತು ಬೇರೆಯವರಿಗೆ ಕೊಟ್ಟ ಹಾಜರಿಗಳು

          ಕದ್ದು ಹುಡಿಗಿಯರಿಗೆ ಲೈನ್ ಹೋಡೆದಿದ್ದು,

          ಕದ್ದು ಮೋವಿಗೆ ಹೋಗಿದ್ದು

          ಕದ್ದು ಸಿಗರೇಟ್ ಸೇದಿದ್ದು

          ಕದ್ದು ಕುಡುದಿದ್ದು

          ಅಷ್ಟೆ ಯಾಕೆ ಮೊದಲ ಪ್ರೇಮ ಪತ್ರ, ಅದು ಹೆಸರೆ ಇಲ್ಲದ ಪ್ರೇಮ ಪತ್ರ, ಅದೊ ಕೊಡ ಅಪ್ಪಟ ಕದ್ದ ಮಾಲು, ಯಾವೊದೊ ಪತ್ರಿಕೆಯಿಂದ ನಕಲು ಮಾಡಿದ್ದು,

          ಇನ್ನು ಇತ್ತಿಚಿನ ಲೇಟೆಷ್ಟ್ ಕಳತನಗಳೆಂದರೆ ವಾಟ್ಸ್ ಆಪ್, ಪೇಸ್ ಬುಕ್ ನಲ್ಲಿ ಯಾರಾರೋದು ಪೋಟೊಗಳನ್ನು ಅನುಮತಿಯಿಲ್ಲದ್ದೆ ಕಾದು ಸೆವ್ ಮಾಡಿಕೊಂಡಿದ್ದು, ಆಪೀಸಿನಲ್ಲಿ ಪಿ,ಯಲ್ ರಜೆ ಊಳಿಸಲು ಪಡೆದ ಸುಳ್ಳು ಸಿಕ್ ಲಿವ್ ಗಳು, ಅಷ್ಟೆ ಯಾಕೆ ಇನ್ ಕಮ್ ಟ್ಯಕ್ಸ್ ಹಣ ಉಳಿಸಲು(ಕದಿಯಲು) ಸುಳ್ಳು ಲೆಕ್ಕ ತೊರಿಸುವದು, ಪೋಲಿಸ್ ರು ಇಲ್ಲದೆ ಇರುವುದನ್ನು ಗಮನಿಸಿ ಸಿಗ್ನಲ್ ಜಂಪ್ ಮಾಡುವಾಗ ಕೊಡ ನನ್ನಳೊಗಿನ ಕಳ್ಳ ಸದಾ ಎಚ್ಚರಕೆಯಿಂದ ಇರುತ್ತಾನೆ, ಹೆಲ್ಮೆಟ್ ಇಲ್ಲದೆ ಬೈಕ್ ಓಡಿಸಿ ಪೋಲಿಸರ ಕೈಗೆ ಸಿಕ್ಕು ನೂರರ ಬದಲು ೫೦ ನೋಟು ಕೂಟ್ಟು ೫೦ ರೂಪಾಯಿ ಊಳಿಸುವಾಗಲತ್ತು ನಾನೊಬ್ಬ ಅಪ್ಪಟ್ಟ ಕಳ್ಳನೆ ಆಗಿರುತ್ತೆನೆ.

          ಈಗ ಹೇಳಿ ಪ್ರಪಂಚದಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲರು ಕಳ್ಳರೆ ಅಲ್ಲವೆ , ಪ್ರಪಂಚವೆ ಒಂದು ಕಳ್ಳರ ಸಂತೆ, ನಿಜವಾದ ಕಳ್ಳ ಕಳ್ಳತನ ಮಾಡುವುವನು ಹೊಟ್ಟೆಪಾಡಿಗಾಗಿ ಮತ್ತು ಅವನ ಒಳಗೆ ಕೇವಲ ಒಬ್ಬನೆ ಕಳ್ಳನಿರುತ್ತಾನೆ ಆದರೆ ನಮ್ಮ-ನಿಮ್ಮೂಳಗೆ ಅದೆಷ್ಟು ಕಳ್ಳರಿದ್ದಾರು ನಮಗೆ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ ಮತ್ತು ನಾವು ಕದಿಯೂವುದು........................!!!!!

ಹೆಸರೇ ಇಲ್ಲದವರ ಕಥೆಗಳು-1:- " ಟಿಪ್ ಟಿಪ್ ಬರಸಾ ಪಾನಿ"

       ಈ ತಿಂಗಳ ಸಂಭಳದ ಕೆಲಸಕ್ಕೆ ಸೇರಿದ ನಂತರ ಜೀವಿನ ಒಂದು ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಜೀತದಾಳಿನಂತಾಗಿದೆ, ಸೋಮವಾರದಿಂದ ಶುಕ್ರವಾರದತನಕ ಕತ್ತೆ ತರ ಕೆಲಸ ಮಾಡುವುದು ವಾರದ ಅಂತ್ಯಕೆ ಮಹಾನ ಸಾಧನೆಗೇದವರಂತೆ ವರ್ತಿಸುತ್ತಾ ವೈಯಕ್ತಿಕ ಹವ್ಯ್ಯಾಸಗಳೆ ಮರೆತು ಹೋಗಿವೆ, ಇದಲ್ಲದಕು ಕೋನೆ ಹೇಳಬೆಕೇಂದು ಶಪಥ ಮಾಡಿ ಇಂದಿನಿಂದ ಪ್ರತಿ ದಿನ ಕನಿಷ್ಠ ಅರ್ಧ ಗಂಟೆ ಬರವಣಿಗೆಗೆ ಮಿಸಲು ಇಡಲು ನಿರ್ದರಿಸಿರುವೆ ಅದರ ಪ್ರತಿಪಲವೆ ಈ " ಹೆಸರೇ ಇಲ್ಲದವರ ಕಥೆಗಳು"... ಇಲ್ಲಿ ಬರುವ ಕಥೆಗಳಗಿ ಧ್ವನಿ ಮಾತ್ರ ನಾನು ಆತ್ಮ ಮಾತ್ರ ಬೇರೆ ಯಾರೊ, ನಾನು ಕೇಳಿದ, ನೋಡಿದ, ಅಪರಿಚಿತರ ( ಕೆಲವರು ಪರಿಚಿತರು) ವೈಯಕ್ತಿಕ ಜೀವನದ ಅನುಭಗಳನ್ನು ನಿಮ್ಮ ಜೋತೆ ಹಂಚಿಕೊಳ್ಳುವ ಸಣ್ಣ ಪ್ರಯತ್ನ..... ಎಂದಿನಂತೆ ನಿಮ್ಮ ಪ್ರೋತ್ಸಾಹ ಸದಾ ನನ್ನ ಜೋತೆ ಇರಲಿ,

ಹೆಸರೇ ಇಲ್ಲದವರ ಕಥೆಗಳು-1:-

 " ಟಿಪ್ ಟಿಪ್ ಬರಸಾ ಪಾನಿ"

    ನನ್ನ ಊರು ಉತ್ತರ ಕರ್ನಾಟಕದ ಬಯಲು ಸೀಮೆಯ ಒಂದು ಸಣ್ಣಹಳ್ಳಿ, ಬಯಲು ಸೀಮೆಯ ಜನ ಸ್ವಲ್ಪ ಒರಟು ಮತ್ತು  ಸುಲಭವಾಗಿ ತಮ್ಮ ಭಾವನೆಗಳನ್ನು ವ್ಯಕ್ಯಪಡಿಸುವುದಿಲ್ಲ, ಬಯಲು ಸಿಮೇಯ ಬೇಸುಗೆಯ ಸಂಜೆಗಳು ಬಲು ವಿಚಿತ್ರ ನನಗಂತು ಅವು ಬಹು ಬೇಸರದ ಸಂಜೆಗಳು, ಜೋರಾಗಿ ಬಿಸುವ ಬಿಸಿಗಾಳಿ, ಎಲೇ ಉದಿರಿಸಿ ನಿಂತ ಮರಗಳು, ಕೆಂಪನೆ ಮಣ್ಣಿನ ಬೋಳು ಗುಡ್ಡಗಳು, ಜೋತೆಗೆ ನಮ್ಮರಿನ ಬೇಸುಗಿಯೆ ಸಂಜೆಗಳಲ್ಲಿ ಕರೆಂಟು(ವಿದ್ಯುತ್ತ) ಇರುವುದೇ ಇಲ್ಲ ಅದು ಬರುವುದು ರಾತ್ರಿ ೮ ನಂತರವೇ, ಕೆಲವಮ್ಮೆ ಸಂಜೆಗೆ ಸರಿಯಾಗಿ ವಿಪರೀತ ಮೋಡ ಕವಿದು ಗುಡುಗಲು ಮಿಂಚಲು ಆರಂಭವಾದರೆ ಮುಗಿಯಿತು ಅದೊಂದು ಯುದ್ದಭೂಮಿಯಂತೆ, ಬೇರೆಯವರ ಬಗ್ಗೆ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ ಆದರೆ ನನಗಂತು ಇಂತಹ ಸಂಜೆಗಳು ಅಂದರೆ ಒಂದು ರಿತಿಯ ವಿಚಿತ್ರ ತಳಮಳ.

          ನಾವು ಆಗ ಇದ್ದ ಮನೆ ನಮ್ಮ ಅಜ್ಜನ ಕಾಲದ ನಾಲ್ಕು ಅಂಕಣದ ಮಣ್ಣಿನ ಮಾಳಿಗೆಯ ಚಿಕ್ಕಮನೆ, ಅಂಕಣವೇಂದರೆ ನನಗು ಸರಿಯಾಗಿ ಗೋತ್ತಿಲ್ಲ, ನಾನು ಬೇರೆಯವರಿಂದ ಕೇಳಿ ತಿಳಿದಿರುವ ಪ್ರಕಾರ ನಾಲ್ಕು ಕಂಭಗಳ ಮಧ್ಯದ ಜಾಗಕ್ಕೆ ಒಂದು ಅಂಕಣವೇಂದು ಕರೆಯುತ್ತಾರೆ, ನಮ್ಮ ಮನೆ ೧೦ ಕಂಭಗಳಿಂದ ಕೂಡಿದ್ದ ನಾಲ್ಕು ಅಂಕಣಗಳ ಚಿಕ್ಕ ಮನೆ, ಒಂದು ಅಡುಗೆ ಮನೆ, ಒಂದು ದೇವರ ಮನೆ ಹಾಗು ಚಿಕ್ಕ ನಡುಮನೆ(ಹಾಲ್) ಅಷ್ಟೆ, ಮಳಗಳಷ್ಟು ಅಗಲದ ಮಣ್ಣು ಮತ್ತು ಕಲ್ಲಿನಿಂದ ಕೂಡಿದ ಗೋಡೆಗಳು, ಕಟ್ಟಿಗೆ ಮತ್ತು ಮಣ್ಣಿನ ಮಾಳಿಗೆ ಅಷ್ಟೆ ಆಮನೆಯ ಆಧಾರ, ಆ ಮನೆಗೆ ಯಾವುದೆ ಕಿಡಕಿಗಳು ಇರಲಿಲ್ಲ, ಬೆಳಕು ಮತ್ತು ಗಾಳಿ ಬರಲು ಎಲ್ಲ ಕೋಣೆಗಳಿಗು ಮಾಳಿಗೆಯಲ್ಲಿ ಒಂದೊಂದು ಭಾದಾಳ( ನಮ್ಮ ಊರ ಆಡು ಭಾಷೆಯಲ್ಲಿ ಭಾದಾಳವೇಂದರೆ ಬೇಳಕಿನ ಕಿಂಡಿ)ಮಾಡಿದ್ದರು.

          ಸಂಜೆ ಮಿಂಚು ಗುಡುಗು ಆರಂಭವಾದ ತಕ್ಷಣ ಅಮ್ಮ ನನಗೆ ಮನೆಹತ್ತಿ ಭಾದಾಳ ಮುಚ್ಚಲು ಹೆಳುತಿದ್ದರು, ಪ್ರತಿ ಬೆಳಕಿನ ಕಿಂಡಿಗು (ಭಾದಾಳ) ಒಂದೊಂದು ಮುರಿದ ಹಳೆಯ ಬಿದರಿನ ಬುಟ್ಟಿ ಮುಚ್ಚಿ ಅದರ ಮೇಲೆ ತಡಪಾಲು ( ಖಾಲಿಯಾದ ರಾಸಾಯನಿಕ ಗೊಬ್ಬರದ ಚೀಲಗಳಿಗೆ ನಾವು ಆಡು ಭಾಷೆಯಲ್ಲಿ ತಡಪಾಲು ಎನ್ನುತ್ತೆವೆ) ಮುಚ್ಚಿ ಅದಕ್ಕೆ ಸುತ್ತಲು ನಾಲ್ಕು ಕಲ್ಲು ಇಟ್ಟು ಗಾಳಿಗೆ ಹಾರದಂತೆ ಭದ್ರ ಪಡಿಸುತಿದ್ದೆವು, ಹಾ ಮರೆತಿದ್ದೆ ಆಗಿನ ಮನೆಗಳಿಗೆ ಈಗಿನ ಹಾಗೆ ಮೇಟ್ಟಿಲುಗಳು ಇರತಿರಲಿಲ್ಲ, ಮನೆ ಹತ್ತಲು ಬಿದರಿನಿಂದ ಮಾಡಿದ ಏಣಿಯ ಸಹಾಯ ಬೇಕಿತ್ತು, ಆದರೆ ಏಣಿಯ ಸಹಾಯವಿಲ್ಲದೆ ಮನೆ ಹತ್ತುವ ಕಲೆ ನನಗೆ ಕರಗತವಾಗಿತ್ತು,( ಕೇವಲ ನಮ್ಮ ಮನೆ ಮಾತ್ರ) ಅದಕ್ಕೆ ಬೇಸಿಗೆಯ ಬೇಸರದ ಸಂಜೆ ಮಳೆ ಆರಂಭವಾಗುವ ಸೂಚನೆ ಸಿಕ್ಕ ಕ್ಷಣ ಭಾದಾಳ ಮುಚ್ಚುವ ಕೆಲಸವನ್ನು ಅಮ್ಮ ನನಗೆ ವಹಿಸುತಿದ್ದಳು, ನಮ್ಮ ಊರಿನ ಕಡೆ ಬೇಸಿಗೆಯ ಸಂಜೆಗಳಲ್ಲಿ ಏಷ್ಟು ಜೋರಾಗಿ ಮಳೆ ಬರುತಿತ್ತು ಅಂದರೆ ಎಷ್ಟೆ ಭದ್ರವಾಗಿ ಭಾದಾಳ ಮುಚ್ಚಿದ್ದರು ಅದರಿಂದ ಮಳೆ ನೀರು ಒಳಗೆ ಬಸಿಯುತಿತ್ತು, ಅಷ್ಟೆ ಅಲ್ಲ ಬೇಸುಗೆ ಬಂದರೆ ಸಾಕು ಮಣ್ಣಿನ ಮಾಳಿಗೆಯ ಮೇಲೆ ಇರುವೆಗಳು ತಮ್ಮ ಸಂಸಾರ ಹೂಡುತಿದ್ದವು ಅಷ್ಟೆ ಅಲ್ಲದೆ ಗೂಡುಗಳನ್ನು ನಿರ್ಮಿಸುತ್ತಿದ್ದವು( ಮಾಳಿಗೆ ಮೇಲೆ ರಂಧ್ರ ಕೊರೆಯುತ್ತಿದ್ದವು) ಮಳೆ ಬಂದಾಗ ಈ ಇರುವೆ ಗೂಡುಗಳ ಮೂಲಕ ಮಳೆ ನೀರು ಮನೆಯ ಒಳಗೆ ಬಸಿಯುತ್ತಿತ್ತು, ಮಳೆ ಆರಂಭವಾದ ಕೇಲವೆ ಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ  ಮನೆ ಪೂರ್ಣ ಸೋರುತಿತ್ತು, ಆಗ ಸೋರುವ ಜಾಗಗಳಲ್ಲಿ ಪಾತ್ರೆಗಳನ್ನು ಇಟ್ಟು ಸೊರುತಿದ್ದ ಮಳೆ ನೀರನ್ನು ಸಂಗ್ರಹಿಸಿ ಹೋರಗೆ ಹಾಕುತಿದ್ದವು, ಆ ಕ್ಷಣ ನೋಡಿಯೆ ಶರೀಪ ಸಾಹೇಬರು "ಸೋರುಹುತಿಹದು ಮನೆಯ ಮಳಿಗೆ" ಹಾಡು ಬರೆದಿದ್ದರೊ ಏನೊ...! ಆ ಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ ಹೊಮ್ಮುತಿದ್ದ ಟಪ್ ಟಪ್ ಶಭ್ದ ಕೇಳಿದಾಗಲೆಲ್ಲ ನನಗೆ "ಮೊಹ್ರಾ" ಚಿತ್ರದ " ಟಿಪ್ ಟಿಪ್ ಬರಸಾ ಪಾನಿ" ಹಾಡೆ  ನೆನಪಿಗೆ ಬರಿತಿತ್ತು, ಎಲ್ಲರಿಗೂ " ಟಿಪ್ ಟಿಪ್ ಬರಸಾ ಪಾನಿ" ಒಂದು ರೋಮ್ಯಾಟಿಕ್ ಸಾಂಗ್ ಆದರೆ ನನಗೆ ಮಾತ್ರಾ ಇಂದಿಗು " ಟಿಪ್ ಟಿಪ್ ಬರಸಾ ಪಾನಿ" ಸೋರುತಿದ್ದ ನಮ್ಮ ಹಳೆಯ ಮನೆಯ ನೆನಪು ತರವು ಹಾಡು, ಮರು ದಿನ ಮನೆ ಹತ್ತಿ ಮಾಳಿಗೆಯಲ್ಲಿಯ ಇರುವೇ ಗೊಡುಗಳೆನೆಲ್ಲ ಹುಡುಕಿ ಮುಚ್ಚುವುದೇ ಪ್ರಮುಖ ಕೆಲಸ, ಎರಡೊ-ಮೂರೂ ದಿನಗಳ ನಂತರ ಮತ್ತದೆ ಸಂಜೆ ಮಳೆ ಮತ್ತದೆ " ಟಿಪ್ ಟಿಪ್ ಬರಸಾ ಪಾನಿ".

         ಈಗ ಅದು ಕೇವಲ ನೆನಪು ಮಾತ್ರ, ನಾವು ಬೆಳಿಯುತ್ತಾ ಬೆಳೆಯುತ್ತಾ ನಮ್ಮ ಮನೆಯ ಆರ್ಥಿಕ ಪರಿಸ್ಥಿತಿ ಸುಧಾರಿಸುತ್ತಾ ಬಂದಿತು, ನಾಲ್ಕು ಅಂಕಣದ ಮಣ್ಣಿನ ಮನೆಯಿಂದ ೩ ಬಿ ಎಚ್ ಕೆ ಮನೆಗೆ ಬಂದೆವು, ಈ ಆಧಿನಿಕ ಮನೆಗೆ ಭಾದಳ(ಬೆಳಕಿನ ಕಿಂಡಿ)ಗಳಿಲ್ಲ, ಮನೆಗೆ ಮಣ್ಣಿನ ಮಾಳಿಗೆ ಇರದ ಕಾರಣ ಇರುವೆಗಳು ಗೋಡು ಕಟ್ಟುವುದಿಲ್ಲ, ಮಳೆ ಬಂದಾಗ ಮನೆ ಸೋರುವುದು ಇಲ್ಲ, " ಟಿಪ್ ಟಿಪ್ ಬರಸಾ ಪಾನಿ" ಹಾಡು ಎಲ್ಲವು ಹಳೆಯ ಮಣ್ಣಿನ ಮನೆಯೊಂದಿಗೆ ಮರೆತೆ ಹೋಗಿವೆ.

        ಬೆಳೆಯುತ್ತಾ ಬೆಳೆಯುತ್ತಾ ಓದು ಕೆಲಸವೆಂದು ಹುಟ್ಟಿದ ಮನೆ ಊರು ಎಲ್ಲ ಬಿಟ್ಟು ಬೆಂಗಳೂರು ಎಂಬ ಮಹಾನಗರ ಸೇರಿದೆವು, ಬಂದು ಇಷ್ಟು ವರ್ಷವಾದರು ಬೆಂಗಳೂರು ಬಯಲು ಸೇಮೆಯ ಊರೂ ಮಲೇನಾಡೂ ಗೊತ್ತೆ ಆಗುತ್ತಿಲ್ಲ, ಕೆಲವು ಎರಿಯಾಗಳು ಅಪ್ಪಟ ಮಲೆನಾಡಿನಂತೆ ಇನ್ನೂ ಕೆಲವು ಅಪ್ಪಟ ಬಯಲು ಸೀಮೆಯಂತೆ ಇವೆ, ಇನ್ನು ವೈಟ್ ಪೀಲ್ಡ್ ಕಡೆ ಹೋದರೆ ಆಂದ್ರದಂತೆ ಎಲೇಕ್ಟ್ರಾನೀಕ್ಸ್ ಸಿಟಿ ಕಡೆ ಹೋದರೆ ತಮಿಳು ನಾಡಿಗೆ ಹೋದಂತೆ ಅನ್ನಿಸುತ್ತದೆ, ಅಷ್ಟೆ ಏಕೆ ಕೆಲವು ಪ್ರದೇಶಗಳು ಬ್ರಾಮಣರ ಅಗ್ರಹಾರದಂತೆ, ಇನ್ನು ಕೆಲವು ಉತ್ತರ ಕರ್ನಾಟಕದ ಲಿಂಗಾಯತರ ಹಳ್ಳಿಗಳತೆ, ಕೇಲವು ಮಂಡ್ಯದ ವಕ್ಕಲಿಗರ ಊರುಗಳಂತೆ ತೋರುತ್ತವೆ ಒಟ್ಟಿನಲ್ಲಿ ಬೆಂಗಳೂರು ನನಗೆ ಬಿಡಿಸದ ಕಂಗಟ್ಟು.

       ಬೆಂಗಳೂರಿನ ಬೇಸುಗೆಯ ಸಂಜೆಗಳಿಗು ನನ್ನ ಊರಿನ ಸಂಜೆಗಳಿಗು ತುಂಭಾ ವ್ಯಾತಸವಿದೆ ಬೆಂಗಳೂರಿನ ಸಂಜೆಗಳಿಗೆ ಬಣ್ಣಗಳೆ ಇಲ್ಲ, ಇಲ್ಲಿನ ಪ್ರತಿ ಸಂಜೆಗಳು ಒಂದೆ ತರ(ಮಳೆ,ಚಳಿ, ಬೇಸುಗೆ) ಒಂದೇ ಬಣ್ಣ, ಇಷ್ಟೆಲ್ಲವನ್ನು ಇಗ ನೆನಪಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಕಾರಣವೇಂದರೆ, ಇಂತಹದೆ ಒಂದು ಬಣ್ಣವಿಲ್ಲದ ಬೆಂಗಳೂರಿನ ಸಂಜೆಯಲ್ಲಿ ಸೂರಿದ ಸಣ್ಣನೆಯ ಮಳೆ ಮತ್ತು ಆ ಮಳೆಯಲ್ಲಿ ನೆನೆಯುತ್ತಾ " ಟಿಪ್ ಟಿಪ್ ಬರಸಾ ಪಾನಿ" ಎಂದು ಹಾಡುತಿದ್ದ ಆ ಹುಡಗಿ

ಭಾವಿ ಪತ್ನಿಗೊಂದು ಪತ್ರ

ಹಾಯ್ ಡಿಯರ್...
ನಿನ್ನ ಏನಂತ ಕರೆಯೊದು ತಿಳಿತಿಲ್ಲ, ಎಲ್ಲಿ ಇದ್ದಿಯಾ? ಹೇಗ ಇದ್ದೆಯಾ? ಏನ್ ಮಾಡ್ತಾ
ಇದ್ದಿಯಾ? ಒಂದು ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ, ಇರಲಿ ಬೀಡು ನನಗೆ ಸರ್ ಪ್ರೈಜ್ ಅಂದ್ರೆ ತುಂಭಾನೆ
ಇಷ್ಟಾ ಅದಕೆ ತಾನೆ ಅರೆಂಜ್ ಮ್ಯಾರೆಜ್ ಆಗ್ತಾ ಇರೊದು...
ಇತ್ತಿಚಿಗೆ ಮದುವೆ ವಿಷಯ ಬಂದಾಗಲೆಲ್ಲಾ ನಾನು ಒಂದೆ ವಿಷಯದ ಬಗ್ಗೆ ಯೊಚಿಸುತ್ತಾ
ಇರ್ತಿನಿ, ಅದು ನಿನ್ನ ಬಗ್ಗೆನೆ,
 ನೀನು ಹೇಗೆ ಇರಬಹುದು?
 ಎತ್ತರ ಇರಬಹುದಾ?
 ಕುಳ್ಳಿನಾ??
 ನನಗಿಂತಾ ಕಲರ್ ಇರಬಹುದಾ??? (ನಾನೇನು ತುಂಭಾ ಕಲರ್ ಇಲ್ಲಾ ಬೀಡು)
ನೀನ್ನ ಕಣ್ಣು ಹೇಗೆ ಇರಬಹುದು???
ನನಗೆ ಹುಡಗಿರಲ್ಲಿ ತುಂಭಾ ಇಷ್ಟಾ ಅಗೊದು ಕಣ್ಣುಗಳು, Hope ನಿನಗೆ ತುಂಭಾ ಮುದ್ದಾದ
ಕಣ್ಣುಗಳು ಇರಬಹುದು, ಅದನ್ನೆ ದೇವರಲ್ಲಿ ಕೂಡ ದಿನಾನು ಕೆಳುತ್ತಾ ಇರುತ್ತೆನೆ.

             ಇನ್ನು ನನಗಂತು ದೇವರಾಣೆ ಅಡುಗೆ ಮಾಡೊಕೆ ಬರಲ್ಲ, ಅಡುಗೆ ಮಾಡೊದು
ದೂರದ ಮಾತು ಕೊತ್ತಂಬರಿ,ಕರಿಬೇವು,ಮೆಣಸಿನಕಾಯಿ,ಇರುಳ್ಳಿ, ಟಮೋಟೊ ಬಿಟ್ಟು ಬೇರೆ
ತರಕಾರಿ ಹೆಸರು ಕೂಡ ಗೋತ್ತಿಲ್ಲ ನನಗೆ,
 So ನಾನು ಅಡುಗೆ ಮಾಡಿ ತಿನ್ನುಸ್ತಿನಿ ಅನ್ನೊದೆಲ್ಲ ಮರೆತು ಬಿಡು, ಆದರೆ ಪಾತ್ರೆ
ಮಾತ್ರ ತುಂಭಾ ಚನ್ನಾಗಿ ತೋಳಿತಿನಿ, ಬೇಕಿದ್ರೆ ದಿನಾನು ನಾನೇ ಪಾತ್ರೆ ತೋಳಿತಿನೆ,
ಊಟದ ವಿಷಯದಲ್ಲಿ ನಂದು ಯಾವುದೆ ತಕರಾರು ಇಲ್ಲಾ, ನೀನು ಕೇಸರಿ ಭಾತ್ ಗೆ ಸಕ್ಕರೆ ಬದಲು
ಊಪ್ಪೂ ಹಾಕಿ ಮಾಡಿಕೊಟ್ರು ಸುಮ್ಮನೆ ತಿಂದು ಮುಗಿಸ್ತಿನಿ, ನೋ ಕಂಪ್ಲೆಟ್ ಬರಿ
ಕಾಂಪ್ಲಿಮೆಂಟ್ಸ....

            ನನ್ನ ಹತ್ತಿರ ಕಾರು ಅಂತೂ ಇಲ್ಲ, ಕಾರು ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳಕೆ ಆಗದೆ
ಇರುವಷ್ಟು ಬಡವ ಏನಲ್ಲ, ಬಟ್ ಸುಮ್ಮನೆ ಷೋಕಿ ಮಾಡುವನು ನಾನ್ನಲ್ಲ, ನನಗೆ ಅಪ್ಪ
ಅಂದ್ರೆ ತುಂಭಾ ಇಷ್ಟ, ಅವರು ಕೊಡಿಸಿದ ಎಲ್ಲ ವಸ್ತುವನು ಜೋಪಾನವಾಗಿ
ನೋಡಿಕೊಳ್ಳಿತ್ತಿನಿ (Hope so ನೀನು ಕೂಡ ಅಪ್ಪನ ಅಯ್ಕೆಯೆ ಆಗಿರುತ್ತಿಯಾ
ಅನ್ಕೊತಿನಿ) ಅವರು ನಾನು ಕಾಲೇಜ್ ನಲ್ಲಿ ಇದ್ದಾಗ ಕೊಡಿಸಿದ ಬೈಕ್ ನನ್ನ ಹತ್ತಿರ
ಇನ್ನು ಇದೆ, ಅದೇ ಬೈಕನ್ನು ನಾನು ಇವಾಗಲು ಬಳಸುವದು,  ಅದನ್ನು ಮಾತ್ರ ಯಾವುದೆ
ಕಾರಣಕ್ಕು ಛೇಂಜ್ ಮಾಡುವ ಹಾಗಿಲ್ಲ, ಅದು ನಿನಗೆ ಇಷ್ಟ ಆಗಲಿಲ್ಲ ಅಂದ್ರೆ, ಬೇರೆ
ಇನ್ನೊಂದು ಬೈಕ್ ತಗೊಳೊನಾ ಎರಡು ಇರಲಿ.

ನನಗಂತು ಹುಡುಗಿಯರ ಜೊತೆ ಪ್ಲರ್ಟ ಮಾಡೊಕೆ ಬರಲ್ಲ, infact ನನ್ನ ಪ್ರೆಂಡ್ಸ
ಹೇಳ್ತಾರೆ ನನಗೆ ಸರಿಯಾಗಿ ಹುಡುಗಿರ ಜೋತೆ ಮಾತಾಡೊಕೆ ಬರಲ್ಲ ಅಂತಾ, ಆದರೆ ತುಂಭಾ
ಚನ್ನಾಗಿ ಅಲ್ಲದೆ ಇದ್ರು ಓದುವವರಿಗೆ ಬೋರ್ ಆಗದ ಹಾಗೆ ಕವಿತೆ ಬರಿತಿನಿ, So ನೀನು
ನನ್ನ ಮುಂದೆ ಸಿರಿ ಉಟ್ಟು ಬಂದಾಗಲೆಲ್ಲಾ ನಿನ್ನ ಬಗ್ಗೆ ಒಂದೊಂದು ಕವಿತೆ ಬರಿಬಲ್ಲೆ
ಮತ್ತು ಆ ಕವಿತೆ ತುಂಭಾ ನಿನೆ ಇರ್ತಿಯಾ ಬರಿ ನೀನೆ.. ಇನ್ನು ನೀನು ಹೀಗೆ ಇರಬೇಕೊ
ಹಾಗೆ ಇರಬೇಕೊ ಅಂತಾ ಯಾವುದೆ ಕಂಡಿಷನ್ಸ್ ಇಲ್ಲಾ, ನನ್ನ ಡ್ರೆಸೆ ಸೆನ್ಸ ತುಂಭಾ
ಕೆಟ್ಟದಾಗಿದೆ, ಶಾಪಿಂಗ್ ಮಾಡೊವಾಗ ನೀನ್ನ ಹೆಲ್ಪ ಬೇಕೆ ಬೇಕು ನನಗೆ...

ನಾನು ಸ್ವಲ್ಪಾ ಜಾಸ್ತಿಯೇ ಪೊಸೆಸಿವ್ , ಮತ್ತು ಮುಗಿನ ಮೇಲೆಯೆ ಕೋಪ ನನಗೆ,
ಕೋಪಬಂದ್ರೆ ಜಪ್ಪಯ್ಯ ಅಂದ್ರು ಮಾತಾಡಲ್ಲ ಪುಲ್ ಮೌನಿ ಆಗ್ತಿನಿ, ಆವಾಗ ನೀ ಸುಮ್ಮನ್ನೆ
ಒಂದು ಸಲ Sorry ಕೇಳು ಕರಗಿ ಹೋಗ್ತಿನಿ, ಇದೊಂದು ವಿಷಯ ಬೀಟ್ಟು ಬೇರೆ ಯಾವುದೆ
ವಿಷಯದಲ್ಲು ನೀನು ಅಡ್ಜಷ್ಟು ಆಗೊದು ಬೇಡ, ಎಲ್ಲ ವಿಷಯದಲ್ಲು ನಾನೆ ಅಡ್ಜಷ್ಟು
ಮಾಡ್ಕೊತಿನಿ, ನಾನೇನು ತುಂಭಾ ಸಾಚಾ ಅಲ್ಲ, ನನಗು ಕೇಲವು ಕೇಟ್ಟು ಅಭ್ಯಾಸಗಳು ಊಂಟು,
ಎಲ್ಲ ಇವಾಗಲೆ ಹೇಳಿಬಿಟ್ರೆ ಮುಂದೆ ಲೈಪ್ ನಲ್ಲಿ ಕುತುಹಲಾ ಅನ್ನೊದೆ ಇರಲ್ಲಾ
ಅಲ್ವಾ...
ನನ್ನ ಜಾಸ್ತಿ ಕಾಯಿಸಬೇಡ, ನೀನ್ನ ಇಷ್ಟ, ಕಷ್ಟ, ಕನಸು ಎಲ್ಲ ತಿಳಿಯೊ ಕಾತುರ ನನಗೆ...
 ಬೇಗ ಸಿಗ್ತಿಯಾ ಅಲ್ವ?

ಪ್ರಶು
( call me Prashu)

ಅನಾಮಿಕ...

        ಶನಿವಾರ ಆಫೀಸಿಗೆ ರಜೆ, ವಾರದ ೫ ದಿನಾ ಬೆಳಗ್ಗೆ ಎಂದು ಆಫೀಸ್ ಗೆ ರೆಡಿಯಾಗಿ ಹೋಗುವದರಲ್ಲಿ ಕಳೆದು ಹೊಗುತ್ತೆ ಊಳಿದಿರುವ ಎರಡು ದಿನ ಆದರು ಆರೋಗ್ಯದ ಕಡೆ ಗಮನ ಇರಲಿ ಅಂತ ಬೆಳಗ್ಗೆ ಬೇಗ ಎದ್ದು ಸ್ವಲ್ಪ ದೂರ ಆದರು ಪರ್ವಾಗಿಲ್ಲ ಅಂತ ಲಾಲ್ ಬಾಗ್ ಗೆ ಕಳೆದ ಒಂದು ತಿಂಗಳಿಂದ ವಾಕ್ ಹೋಗ್ತಾ ಇದ್ದೆ, ಅವತ್ತು ಕೂಡ ವಾಕ್ ಮಾಡೊಕೆ ಅಂತಾ ಬಂದಿದ್ದೆ, ವಯಸ್ಸು ಆದವರು, ವಯಸ್ಸು ಆಗದೆ ಇರುವವರು,  ಹುಡುಗರು,ಹುಡಿಗಿಯರು ಮತ್ತು ಅವರ ನಾಯಿಗಳು ಹೀಗೆ ನಾನಾ ತರದ ಜನ ತಮ್ಮ ಪಾಡಿಗೆ ತಾವು ನೆಡೆಯುತ್ತಾ, ನುಲಿಯುತ್ತಾ, ನಗುತ್ತಾ ಸಾಗಿದ್ದರು, ಲಾಲ್ ಬಾಗ್ ಅಂದ್ರೆ ಕೇಳಬೇಕಾ? ಬಣ್ಣ-ಬಣ್ಣದ ಚಿಟ್ಟಿಗಳು ಆ ಚೀಟ್ಟೆಗಳನ್ನು ನೋಡಲೆಂದೆ ಬರವ ಯುವಕರು..

 ಅವತ್ತು ಅಷ್ಟೆ ನನ್ನ ಮುಂದೆ ನಾಲ್ಕು ಬಣ್ಣ-ಬಣ್ಣದ ಚಿಟ್ಟೆಗಳು(ಹುಡಗಿಯರು) ಹೋಗ್ತಾ ಇದ್ದವು, ಪರಬಾಷೆ ಚಿಟ್ಟೆಗಳು, ಯಾರಾದರು ಒಬ್ಬರಾದರು ತಿರಿಗಿ ನೋಡಲಿ ಅಂತಾ

                   ರಾಜಾ ಕೊ ರಣಿ ಸೇ ಪ್ಯಾರ್ ಹೋಗಯಾ ,

                   ಪೇಹಲಿ ನಜರ ಮೈ ಪೇಹಲಾ...

 ಹಾಡುತ್ತಾ ಇದ್ದೆ ಹುಡಗಿರು ಯಾರು ತಿರಗಿ ನೋಡಲಿಲ್ಲ ಆದರ್ರೆ ದಾರಿ ಪಕ್ಕದ ಬೇಂಚಿನಲ್ಲಿ ಕುಳಿತಿದ್ದ ತಾತ ಒಬ್ರು ನನ್ನ ಹಾಡು ಕೇಳಿ ಬಾರೊ ಇಲ್ಲಿ ಅಂತಾ ಕರೆದರು, ಒಂದು ಕ್ಷಣ ನಿಂತು ಅವರ ಮುಖಾ ನೋಡಿದೆ, ಈ ಕಡೆಯಿಂದ ನೋಡ್ರಿದೆ ದೇವೆಗೌಡ್ರ ತರಾನೆ ಕಾಣ್ತಾರೆ ಅವರಿಗಿತ್ತ ಸ್ವಲ್ಪ ಕಲರ್ ಇದ್ದಾರೆ, ನನ್ನ ಏನಕ್ಕೆ ಕರದರು? ಬೈತಾರಾ? ಹೊಗಲಾ? ಬೇಡ್ವಾ?... ಬೈದ್ರೆ ಬೈಲಿ ನೋಡೊಣಾ ಅಂತಾ ಹತ್ತಿರ ಹೋದೆ, ಮುಂದೆ ಹೋಗ್ತಾ ಇದ್ದ ನಾಲ್ಕು ಹುಡಗಿಯರ ಕಡೆಗೆ ಕೈ ತೋರಿಸುತ್ತಾ ಅದರಲ್ಲಿ ಯಾವ ಹುಡಗಿಗಾಗಿ ಹಾಡಿದೆ ಹೇಳು ಅಂದರು.

ನಾನು ಯಾಕ್ ತಾತಾ ಅದರಲ್ಲಿ ಏನದ್ರು ನಿಮ್ಮ ಮೊಮ್ಮಗಳು ಇದ್ದಾಳಾ ಅಂದೆ,

ತಾತಾ ವಜ್ರಮುನಿ ಲುಕ್ ನಲ್ಲಿ ಕೇಳಿದಕ್ಕೆ ಉತ್ತರ ಕೊಡು ಅಂದರು, ನಾನು ಅಯ್ಯೊ ಸುಮ್ನೆ ಕಾಳು ಹಾಕಿದೆ ತಾತ ಯಾರಾದರು ಒಬ್ಬ ಹುಡಗಿ ಆದರು ತಿರುಗಿ ನೋಡ್ತಾಳೆನೊ ಅಂತಾ ಆದರೆ ಯಾರು ನೋಡಲಿಲ್ಲ ಕಾಲ ಕೆಟ್ಟು ಹೋಯಿತು ತಾತ ಹುಡಗರಿಗೆ ಬೆಲೆನೆ ಇಲ್ಲಾ ಅಂದೆ...

ಸ್ಚಲ್ಪ ಹೋತ್ತು ನನ್ನ ಮುಖ ನೋಡಿದ ತಾತ ನಂತರ  ಮೌನಕ್ಕೆ ಶರಣಾದರು, ನಾನು ಮುಂದೆ ಹೋಗಲು ಮನಸ್ಸು ಬಾರದೆ ಅಲ್ಲಿ ನಿಲ್ಲಲ್ಲು ಆಗದೆ ಚಡಪಡಿಸುತಿದ್ದೆ,

ಅವರ ಮುಖ ನೋಡಿದರೆ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಮಗ ಅಥವಾ ಸೋಸೆ ಜೋತೆಗೆ ಜಗಳ ಮಾಡಿ ಬಂದ ರಿತಿ ಇತ್ತು ಸರಿ ಅವರ ಮುಖದಲ್ಲಿ ಸ್ವಲ್ಪ ನಗು ಮುಡಿಸೋಣ ಅಂತಾ ಹತ್ತಿರ ಹೋಗಿ ಕುಳಿತು

ತಾತಾ ನಿಮ್ಮ ಕಾಲದ ಹುಡಗಿಯರು ಹೀಗೆ ಇದ್ರಾ ಪುಲ್ ಆಪ್ ಅಟಿಟ್ಯೂಡ್?

ಅದಕ್ಕೆ ಅವರು ನಮ್ಮ ಕಾಲದ ಹುಡಗಿಯರು ಮತ್ತು ಆವಾಗಿನ ಬೆಂಗಳುರೂ ಎರಡು ತುಂಬಾ ಬೇರೆನೆ ಇದ್ರು ಅಂದ್ರು,

ನಾನು ಹುಡಿಗಿರನ್ನು ಬಿಟ್ಟಾಹಾಕಿ ನಿಮ್ಮ ಕಾಲದ ಬೆಂಗಳುರೂ ಹೇಗಿತ್ತು ಅಂದೆ.

ಅದಕೆ ತಾತ ನಮ್ಮ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಇದ್ದ ಬೆಂಗಳೂರು ಬೇರೆ ಈಗಿನ ಬ್ಯಾಂಗಲುರ್ ಬೇರೆ ಅಂದು ಒಂದು ಕ್ಷಣ ಮೌನವಾಗಿ ನಂತರ

         "ನಮ್ಮ ಕಾಲದ ಬೆಂಗಳೂರು  ಭುಮಿ ಮೇಲಿನ ಸ್ವಗ೯ವಾಗಿತ್ತು, ಎಲ್ಲಿ ನೋಡಿದರು ಹಸಿರು, ಬ್ರಿಟಿಷರ ಕಾಲದ ಬಂಗಲೆಗಳು, ಅಲ್ಲೂಂದು ಇಲ್ಲೂಂದು ಕಾರುಗಳು, ಆಗಿನ ಜನ ತುಂಭಾ ಸುಸ್ಕ್ರಂತರಾಗಿದ್ದರು, ಬಿಳಿ ಪಂಚೆ(ಕಚ್ಚಿ ಪಂಜೆ) ಕಪ್ಪು ಕೋಟು ಸ್ವಲ್ಪ ಶ್ರಿಮಂತರು ಮೈಸುರು ಪೇಟವನ್ನು ಹಾಕಿ, ಕೈಯಲ್ಲಿ ಒಂದು ಬ್ಯಾಗ್ ಹಿಡಿದು ಆಫೀಸ್ ಗೆ ಹೊಗುತಿದ್ದರು, ಆ ಬ್ಯಾಗ್ ನಲ್ಲಿ ಒಂದು ಟೀಫಿನ್ ಬಾಕ್ಸ ಇರುತಿತ್ತು ಅದರಲ್ಲಿ ಇಡ್ಲಿ, ದೋಸೆ ಅಥವಾ ಉಪಿಟ್ಟು ಇರುತಿತ್ತು, ಸಂಜೆ ಮರಳಿ ಮನೆಗೆ ಬರುವಾಗ ಅದೆ ಡಬ್ಬದಲ್ಲಿ ಹೆಂಡತಿಗಾಗಿ ಮಲ್ಲಿಗೆ ಹೂ ಮತ್ತು ಬಾದಾಮಿ ಹಲ್ವಾ ತರುತಿದ್ದರು.

          ಆಗ   ಬೆಂಗಳುರಿನಲ್ಲಿ ಇದಿದ್ದು ಬರೆ ಎರಡೆ ಕಾಲ ಒಂದು ಮಳೆಗಾಲ ಇನ್ನೊಂದು ಚಳಿಗಾಲ, ಆವತ್ತಿನ ಬೆಂಗಳುರಿಗೆ ಬೇಸಿಗೆ ಅಂದ್ರೆ ಏನು ಅಂತಾನೆ ತಿಳಿದಿರಲಿಲ್ಲ, ಚಳಿಗಾಲದಲ್ಲಿ ಅಧ೯ ತೋಳಿನ ಸ್ವೆಟರ್ ಮಳೆಗಾಲದಲ್ಲಿ ಪುಲ್ ತೋಳಿನ ಸ್ವೆಟರ್ ಹಾಕಿ ಉದ್ದನೆ ಚತ್ರಿ ಹಿಡಿದು ಜನ ಆಚೆ ಬರುತ್ತಾ ಇಂದ್ರು, ಮಳೆ ಬಂದ್ರೆ ಚತ್ರಿ ತಲೆ ಮೇಲೆ ಇಲ್ಲ ಅದ್ರೆ ಊರು ಗೋಲಾಗಿ ಅಥವಾ ಬೀದಿ ನಾಯಿ ಓಡಿಸಲು ಬಳಸ್ತಾ ಇದ್ರು, ಬಿ ಎಮ್ ಟಿ ಸಿ ಆಗ ಬಿ ಟಿ ಎಸ್ ಆಗಿತ್ತು. ಕೆಲವರು ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ "ಬೆಪ್ಪ ತಕ್ಕಡಿ ಸವಿ೯ಸ್" ಅಂತಾ ಇನ್ನು ಕೆಲವರು "ಬಿಟ್ರೆ ತಿರುಗಿ ಸಿಗಲ್ಲಾ" ಅಂತಾ ತಮಾಶೆ ಮಡ್ತಾ ಇದ್ರು, ಸಾಕ್ಷಾತ್ತ ರಜನಿಕಾಂತ್ ಬಿ ಟಿ ಎಸ್  ನಲ್ಲಿ ಕಂಡೆಕ್ಟರ್ ಆಗಿದ್ರು ಅಂದ್ರೆ ನೋಡು ಆಗಿನ ಬೆಂಗಳುರು ಹೇಗಿತ್ತು ಅಂತಾ...

                                                                      will be continued 

ಮತ್ತೆ ಮುಂಗಾರು...

ಮುಂಗಾರು The Most romantic seasons  ಮತ್ತೆ ಬಂದಿದೆ, ಮಡಿಚಿಟ್ಟಿದ್ದ ದಪ್ಪ ಹೊದಿಕೆಗಳ ಹೊರ ತೆಗೆಯುವ ಸಮಯ, Hot cup of coffee in open balcony as you trace the rain drop slides down your windows glass pane

ಈ ಒಂದು ಲೈನ್ ಸಾಕು ಮುಖದಲ್ಲಿ ಮುಗುಳುನಗೆ ಮುಡಲು.              

ನನಗಂತು ಮಳೆ ಅಂದ್ರೆ ನನ್ನ ಬೇಸ್ಟ ಗೆಳಯನಂತೆ, ನನ್ನ  Office computer ನ ಮುಂದೆ ಕುಳಿತು ಆಚೆ ಬರುವ ಮಳೆಯ ಪ್ರಮಾಣ ಹೇಳಬಲ್ಲೆ, ಮಳೆ ಹನಿಗಳ ಚಟ-ಫಟ ಶಬ್ದಕಿಂತ ಮದುರ ಸಂಗೀತ ಇನ್ನೊಂದಿಲ್ಲ, ಬೇರೆಯವರಿಗೆ weekend ಮಳೆ ಒಂದು ತರದ ಶಿಕ್ಷೆಯಾದರೆ ನನಗಂತು ಸಂಬ್ರಮದ ದಿನವದು, ಸುರಿಯುವ ಮಳೆಯಲಿ ಚತ್ರಿ ಹಿಡಿದು ಅರೆಬರೆ ನೆನೆಯುತಾ ಹೋಗಿ ರಸ್ತೆ ಬದಿಯ ಗೂಡ ಅಂಗಡಿಯಲ್ಲಿ ಬಿಸಿ ಬಿಸಿ ಬಜ್ಜಿ ತಿನ್ನುತ ಚಹಾ ಕೂಡಿವುದರಲ್ಲಿಯೆ ಸ್ವಗ೯ ಕಾಣುವ ಪರಮ ಸುಖಿ ನಾ...

ರೂಮಿನ ಕಿಡಕಿಯಿಂದ ಸುರಿಯುವ ಮಳೆ ನೊಡುತ, ಅದರ ಛಟ-ಫಟ ಸದ್ದು ಕೇಳುತ ಬೆಚ್ಹನೆ ಹೊದಿಕೆ ಹೊದ್ದು ಮಲಗುವುದರಲ್ಲಿ ಸ್ವರ್ಗ ಸುಖ, ಬೆಳ್ಳಗ್ಗೆ ೧೦ ಆದರು ಆಗಸದಲ್ಲಿ ಸೂರ್ಯನ ಫ಼ೋಣ೯ ದಶ೯ನವಿಲ್ಲ, ಆಗಸದಲ್ಲಿ ಬರಿ ಕಪ್ಪು ಮೋಡಗಳ ಜಾತ್ರೆ, ಆ ಕಪ್ಪು ಮೋಡಗಳ ಮೋಡಿಸುವ ಚಿತ್ತಾರಗಳು ರವಿವಮ೯ನ ಕುಂಚದಲ್ಲಿ ಅರಳಿದ ಕಲೆಗಿಂತ ಕಡಿಮೆಯೇನಲ್ಲ.

ನನಗಂತು ಮಳೆಸುರಿಯುವಾಗ ಆಫ಼ೀಸಿನಲ್ಲಿ ಕುಳಿತು ಕೆಲಸ ಮಾಡುವದು ಅಸಾಧ್ಯದ ಮತು, ಮಳೆ ಆರಂಬ ಆರಂಭವಾದಡೆನೆ ಬಿಸಿ ಬಿಸಿ ಕಾಫಿಯೊಂದಿಗೆ ಬಾಲ್ಕಾನಿಯಲ್ಲಿ ಮಳೆನೋಡುತ ಮೈ ಮರೆತರೆ ಮಳೆ ನಿಲ್ಲುವವರೆಗು ನಾನು ಅಲ್ಲೆ.

ಮೊದಲ ಮಳೆ ಮಣ್ಣಿನೊಂದಿಗೆ ಬೆರತಾಗ ಹೊಮ್ಮುವ ಆ ಪರಿಮಳ ಆಸ್ವಾದಿಸಿದವನೆ ಬಲ್ಲ That smell is the best perfume ever & I wish I could wear that

ಇನ್ನು ಮಳೆಗು ಹಾಡಿಗು ಅವಿನಾಭಾವ ಸಂಬಂಧ, ಮನದಲ್ಲಿ ಬೇಡ ಬೇಡವೆಂದರು ಇಣುಕುವ ಹಾಡುಗಳು ಮತ್ತೆ ಮಳೆಗಾಲ ಆರಂಭ, ವಷ೯ದ ೧೨ ತಿಂಗಳು ಮಳೆ ಬಂದ್ರೆ ಏಷ್ಟು ಚಂದ ಅಲ್ವಾ?

ಮಳೆಯಲಿ ಜೋತೆಯಲಿ... ಮತ್ತೆ ಮಳೆಗಾಳ ಬಂದಿದೆ ನೆಗಡಿ, ಶೀತವೆಂಬ ಭಯ ಬಿಟ್ಟು enjoy the rain..

Walk in rain…

Dance in Rain…

Sing in rain….

ಖುಷಿ ಖುಷಿಯಿಂದ ಸ್ವಾಗತಿಸಿ.....

ನೆಮ್ಮದಿ...

ಅವಳು
ಇವಳು
ಬರಿ ವಂಚಕಿಯರು...

ಅವನು
ಇವನು
ಬರಿ ಸಮಯ ಸಾಧಕರು...

ನಿನ್ನೆ
ಮೊನ್ನೆ
ಮುಗಿದು ಹೋದ ಕಥೆ...


ನಾಳೆ
ನಾಡಿದ್ದು
ತಿಳಿಯದ ಕಥೆ...

ಬಂದು
ಬಳಗ
ಸಕ್ಕರೆಗೆ ಮುತ್ತಿದ ಇರುವೆ..

ಅಂತೆ
ಕಂತೆ
ಬರಿ ಸುಳ್ಳಿನ ಸಂತೆ...

ಆ ಊರು
ಈ ಊರು
ಮನಸ್ಸಿಗಿಲ್ಲ ನೆಮ್ಮದಿ...